“Polski dziennikarz pokonuje granicę prędkości 325 km/h!” – ekscytuje się jedna z porządnych marek samochodowych w swoim biuletynie mailowym. Gratulacje dla Szymona należą się dlatego, że zrobił to za pomocą samochodu kompletnie się do takiego wyczynu nie nadającego, choć o tyle o ile – dostosowanego. Bo jak niejeden polski dziennikarz, 325 km/h pokonał pewnie nie raz i raczej bez wysiłku, w klimatyzowanym wnętrzu – a nie na środku niczego w Utah (uwaga do redakcji biuletynu porządnej marki: Boneville to nie nie to samo co Bonneville).
Co mnie jednak znacznie bardziej zainteresowało, to link, który znalazłem na końcu biuletynu. Ponieważ przedsięwzięcie porządnej marki łączy siły polskie i brytyjskie, link do livebloga prowadzi na strony internetowe cnego magazynu Evo. Który jest konkurencją dla Top Gear, z którego (niemieckiego polskiego) ramienia występuje Szymon. Livebloga na stronie polskiego Top Gear nie ma, bo Burda, złośliwie co nieco, nie oddała nowemu właścicielowi adresu strony topgear.com.pl. A to dlatego, że polski TG wydawany jest od niedawna przez Ringiera, Axla i Springera, którzy to trzej panowie są śmiertelnymi wrogami z właścicielem Evo (jak słusznie zwraca uwagę Szymon, oczywiście Dennis Publishing, a nie Bauer, za pomyłkę przepraszam).
I okazuje się mimo wszystko, że między dziennikarzami nie ma niechęci, tylko razem pocą się w Utah w samoróbce Skody, skądinąd wiem że i zarządy wszystkich domów wydawniczych znają się i lubią – a co najmniej szanują. To skąd ta konkurencja, zażarta walka o reklamodawców, podkradanie pomysłów (nb. czy ci z innych miesięczników myślą, że my ich nie czytamy i nie wiemy kto komu o jakim planie powiedział?) i krojenie czterech liter przy każdej okazji? Od tych, którzy co miesiąc muszą zameldować swoim zarządom swój sukces a cudzą porażkę. Średni poziom zarządzania, ten z przelewarowanym kredytem w CHF, koniecznością nabycia większej plazmy i “kto się nie bawi grubo, ten nie bawi się wcale”, to najsłabszy element w całej układance.